simple lang naman ang gusto ko..ang maintindihan nya ko..kahit kelan kasi di ko pa nararamdaman o nakikita man lang sincerity nya..

of course, masakit sakin yun..parang pinapasakay lang ako sa isang napakaobvious na laro nya..nagsasawa na ako ayoko nang makipaglaro..ako’t ako lang naman ang nahihirapan..kung hindi sya seryuso, well..that’s fine..kahit na sabihin natin na nag-abala pa ako ng oras..wala na akong magagawa..panu nagawa ko na! samo’t saring katangahan kasi ang nasalo ko nang magpaulan ang dios nang katangahan sa mundo..dahil sa wala akong kamuwang-muwang halos saluhin ko na ang lahat..hay naku..panibagong problema na di ko naman dapat pinuproblema..

actually nakakahinayang pa din..kailangan ko din naman sya eh kahit papanu..

INC (incomplete) kasama na ang pagbagsak ng grades..hehe..tinatamad talaga ako mag-aral..magaling naman ako sa math eh hehehe..tama na..walang review-review..

pero ok lang..hehe..lie-low muna ako baka kasi masasama na pinagsasabi ko dito hehehe..kawawa naman ang blog ko..palagi na lang napagbubuntungan ng galit ko..

hayy..kahapon, kinakausap ako ni Ogok pero hindi ko xa pinanasin..haha..bahala xa sa buhay nya..pagkatapos ng lahat ng sinabi nya..hindi ako katulad ng iba noh! gago pala xa eh..hindi ako madali makalimot noh kala niya..dapat panindigan niya mga sinabi niya, na tanga ako, matatanggap ko pang bobo ang tawag sakin wag lang un buti kung pabiro nyang sinabi eh hindi eh..keshu tatanga-tanga daw ako..

kaya magpapalipas muna ako ng oras ko..

binaling ko nalang sa paggawa ng project..ang kaso..mahapdi na ang mata ko..huhuhuhu..kawawa naman talaga ako..alangan namang mangdaya ako eh kung gagaya pa ako ng project sa classmate wala mangyayari konti lang kasi ang marunong gumawa eh..hehe..kaya tiyaga muna ako..

hay..nakakapanibago talaga..kahapon lang patambay-tambay ako ngayon halos matambakan ako ng dapat gawin..

kay ganda ng araw ko lalo na kaninang umaga..nagising ako na wala ako sa bahay..panu naman kasi nakitulog ako kila sarah kagabi..ayaw ko kasi umuwi muna..pero umuwi rin ako dahil kailangan kong humingi ng pera kay mama..

maganda..at late nanaman ako..hindi ako nakahabol sa quiz namin kaninang umaga..buti na lang i don’t need to say i’m sorry, i am late dahil un na ang nakalagay sa printed shirt ko na bigay ni ate sha..thanks to te sha..

after lunch..naubusan ako ng kain..dun nag-umpisa ang kabadtripan ko..

pagkatapos nun fuckshit sunod-sunod na ang badtrips.. kakainis talaga..gumamit ako ng computer then sinalang ko usb ko..sa sobrang kamalasan ko pati usb ko nagkavirus..tanginaoh!!! kakainis talaga so much..

maliban dun nag-hang pa yung computer so i tried to restart it all over..pero hindi gumana yung motherboard..fuckshit! kaya ginawa ko hinanap ko ung avr dun ko inoff..but then, 3 computer ang nag-shutdown..kasalanan ko ba???? hindi ko naman alam na magkakadugtong pala yung mga kable dun..sobrang malas..but..

isang malaking but..

i tried to laugh somehow..at eto ang isa kung klazm8 say..tatanga-tanga daw kasi ako..as if naman na napakatalino nya eh di nya nga alam kung panu i-restart computer na gamit niya..tama ba naman yun?? magsalita sya kung alam niya ang lahat..

taena nya!!!

isang masayahing tao, mapagbigay, responsable ang pagkakakilala ko sa kanya.. kahit hindi ko siya nakasamang matagal ay napakasaya kong makilala siya..palabiro siya, sa barkada siya ang nagbibigay saya.. kay laki-laki ng pagbabago nya mula ng siya ay nagbinata na..dati-rati nakikipaglaro siya kahit tumutulo anh kanyang sipon..naghahabulan at naglalaro ng tumbang preso sa kalye..

napakaaga niyang magising tinutulungan niya ang kanyang ina na mag-ayos ng mga paninda sa kanilang sari-sari store..napakabait niya pero may pagkatuyo ang utak..medyo may isip naman pero hindi katalinuhan..yan si micheal sa pagkakakilala ko..

umalis siya at nagpuntang maynila..binago nila ang micheal na kilala ko..naging mas malawak ang utak niya sa mga bagay-bagay na dati hindi at wala siyang pakialam..nakikikompetensya sa pag-aaral at naging outstanding sa kanyang paaralan..yung ang sabi ng kanyang ina na kami ay magkakwentuhan tungkol sa kanya..

makailang taon na din kami nagkita ng dumalaw siya sa aming bahay..akala ko kung sinu na..sempre natuwa ako..hehehe kinilig ang lola niyo dahil matagal ko ng gusto ang taong yaon..pero..

isang malaking pero..

may girlfriend na sya..niligawan niya lang ito ng isang araw..tibay noh? malakas talaga ang dating niya lalo na sa mga babae..hehe pati nga ang lola niyo nagkaka-crush din pero wala na yun ngayon..talagang we meant to be friends..

grabeng pinagbago nya..halos lahat ng trip na sa kanya na..lalo na kapag food at laugh trips..tsk!tsk! sa totoo lang napakasarap niyang kasama..di ko na nga mabilang kung ilang beses niya na akong napagtripan eh..walang-hiya kasi yun..pero..ok lang it’s a part..

matanda siyang isang taon samin..maggagraduate ako ng ipakilala ko sa kanya si elissa.. close but not so closed friend ko..classmate ko kasi sya nung 1st year high ako eh..well, talagang nain-love si micheal dun..hindi lang kasi maganda ay napakahinhin pa nung babae..yun ang pagkakaakala ko..

seryusong-seryuso si micheal dun..lambingan dito, hatid-sundo, date, tawagan to the max, flowers and gifts..nagselos nga ako eh.. la na siyang time para samin..but para sa kanya, ok lang.. nkailang ulit din siyang wala sa jamming hmpf namimiz ko na talaga sya nung mga araw na un..

the time came na nag-away sila as in to the highest level ang awayan..hindi tulad noon na slight lang..ewan ko kung anong pinag-awayan nila..

umiiyak yan nang lumapit samin naaawa talaga ako sa kanya ngayon ko lang kasi yun nakitang umiyak..pero..ewan ko ba? sabi niya buntis daw si ellisa..gusto daw ipalaglag nung babae yung baby..kakaawa..pati yung angel na walang kamuwang-muwang madadamay..sabi namin wag siyang papayag at panagutan niya nalang..kasi yun naman ang dapat diba?

kung sya lang daw kayang-kaya niyang panagutan pero hindi daw siya ang ama nung dinadala ni ellisa..whhaaattt???? grabeng pagkagulat namin dun..wala daw silang ginawa ( no contact or hindi nya man lang nagalaw yung babaeng yun)..di ko akalain..kasi napakaganda ng reputasyon ng babae..hindi lang sa baranggay namin kundi kahit sa school pa..tsk!

nalungkot ako para sa kanya..pero alam niyo..disidido sya na siya ang tumanggap ng obligasyon nung lalaking tinakbuhan si ellissa..pinakauna, mahal na mahal niya daw ito at tanggap niya kahit ganun ang mga nangyari..kasi ipinako nya na sa isip niya na nabubuhay siya dahil kay ellissa..

si ellissa ang pinakasentro ng buhay niya..at para lang dun sa babaeng yun tatanggapin niya ang lahat..kakaiba diba? siya ang dahilan ng lahat..

makailang ulit na rin silang nag-usap ng girlfriend niya..pumayag na ito na panagutan at ipagpatuloy ang dinadala nito..pero..

isang malaking pero..

pagdating nila sa bahay ng babae ay hindi tinanggap ng mga magulang nito si micheal..pinalayas ito at kung anu-anong masama ang sinabi sa kanya plus bugbog sarado siya..gaya ng dati walang nagawa ang babae..( without knowing ng mga magulang ni ellissa na hindi naman sya ang ama)..tsk! malas talaga..siya na nga ang magsasalo ng lahat ng obligasyon ganun-ganun lang sya kung ituring..para lang siyang isang taong grasa kung tingnan..napakadumi kasi ng isipan ng mga magulang..pero hindi naman nila masisisi ang magulang ni ellissa..tama nga ba?

sa pagkakataong yun, nagdesisyon si ellisa na makipagbreak kay micheal..yun ay ayon na rin sa kagustuhan ng kanyang mga magulang..hmmppff..

ilang araw si micheal na tulala..parang nababaliw, umiiyak, tatawa, at nagkukulong sa kwarto nito..hindi niya kasi matanggap..nagpunta siya sa bahay ni ellissa..pero wala na yung babae..pumunta na sa probinsya..

kinausap namin si micheal..nasabi niya lang samin, hindi niya na kaya..

ilang araw makalipas, nagkakagulo sa tapat ng bahay nila..nagising ako sa sobrang ingay..dadalhin kasi si micheal sa ospital..nakita ng ina niya na nakahandusay sa higaan..walang malay at namumutla..dali-dali akong bumaba..kahit nakapantulog lang ako, butas-butas nga yun eh..sa sobrang panic , hindi rin ako nakapaghilamos..nahawakan ko pa yung kamay ni micheal pero ito’y malamig at matigas na..

alam ko kahit na ihabol pa yun sa ospital ay wala ng magagawa..

kaya pala ang dami niyang biniling sleeping pills nun hapon..

isang masayang umaga ang tumambad kay victoria..sya ay isang masayahing bata..

mamili sya sa palengke pagkatapos ay magluto at maglinis. napakasipag niya talaga at napakabait pa..pero..

isang malaking pero..

dumating ang di inaasahang pangyayari sa buhay niya..

sa isang liblib na iskenita ay pinagtangkaan syang patayin..pero ..

hindi sya pinatay, sa halip ay kinuha ng isang walang hiyang mama ang kanyang pagkababae..nakakalungkot isipin na isa syang rape victim..obvious naman diba? ilang araw na rin syang tulala, walang gustong kausapin at laging tinutupak! este..parang baliw..

nag-aalala na ang kanyang ina, kapag tinatanong nya ito kung anong nangyayari sa kanya sagot niya, “OK LANG AKO..” sabay iyak..yan ba ang ok? layo pa ng sagot niya..kaya pinatingin nila si victoria sa isang espesyalista (doktor).. pero..

isang malaking pero..

tumambad sa amin ang balita na siya ay dalawang buwan ng buntis..halos mabaliw ang kanyang ina..baliw na baliw sapagkat wala naman syang nakikitang manliligaw ng kanyang anak na si victoria, alangan naman na nag-all-by-herself lang sya ay mabubuntis agad ang batang yaon..

tinanong ulit ng kanyang ina si victoria, bakit?panu?saan? at sino? ang tanging sagot niya lamang ay …

“ok lang ako pero hindi ko alam..”

ano raw? hindi nya alam? baka umulpot lang ang batang un sa sinapupunan ni victoria..dun namin napagkonklusyonan na si victoria ay isang rape victim! nakakaawa..kahit ako ay awang-awa..

ilang araw na ang nakalipas, ilang buwan..ipinanganak ang isang napakainosenteng sangol..napakaganda nito at waring angel..este anghel..pero..

isang malaking pero..

ayaw ni victoria sa sanggol..napakasakit isipin na hindi man lang yawakan ni halikan iyon..lahat ng sisi ay ibinigay niya na sa bata dahil sa nagawa ng walang hiyang ama nito..kawawang bata..

anim na taong makalipas, lumaki ang bata na ubod ng lambing, mabait at maaasahan totoong nagmana nga ito sa kanyang ina..pero there is something is fishy ( may anghit ba ito? hindi..isang ugali nya na di maalis ay ang hiya.. ang batang ito ay takot na humarap sa mundong kanyang ginagalawan..) nakakalungkot talagang isipin na di pa siya pinapatawad ng kanyang ina ( sa palagay ko mali..siya pa rin ang naging pagsisisi ng kanyang ina sa pagkadalaga..)

nakakaawang bata..

octobre na naman at malapit na naman ang kaarawan ni victoria..naalala ko tuloy ang mga nangyari noon..

isang gabi, tinanong ng kanyang anak si victoria..

anak: ma’ ano po gusto mong regalo sa birthday mo?

victoria: (naniningkit ang mga mata) bakit may pambili ka? walangyakangbata ka! parareho kayo..siguro ako na ang pinakamasayang tao sa mundo kung mamamatay ka..puros kahihiyang inabot ko sainyo dahil sa inyo!!

anak: (hindi umiyak..ngumiti lang, talagang mana talaga sa kanyang ina na baliw..) ok lang po..

oktubre 4, kaarawan ni victoria..

nagsimba siya at nangumpisal, humingi ng payo sa mga paring naruon..naliwanagan tungkol sa buhay..napag-isip-isip niya na mali siya sa pagtrato sa kanyang anak..

umuwi siya na may dalang laruan at paboritong puto ng kanyang anak..ito na ang pagbabago niya sa buhay..hinanap niya ang kanyang anak..sabi ng kanyang ina na nasa kwarto daw at mahimbing na natutulog..pinuntahan nya ito at humingi ng tawad..pero..

isang malaking pero..

nakita nya itong..nakabitay sa kisame..nakatulala sya at hindi na maalis sa kanyang kinakaatayuan waring hindi niya kaya na ihakbang ang kanyang mga paa..

nakakalungkot na nagbigti ang kanyang nag-iisang anak..

sa tuwing naaalala niya to..humagulgol..umiyak ng umiyak siya lalo na ng nakita niya at nabasa ang pinakahuling sulat ng anak.. ito nakalagay sa sulat este birthday card:

“happy birthday ma’ to ang regalo ko, sana masaya ka..mahal na mahal po kita..”

pnu naman kasi puros dawit sarili ko ang iknkwento ko..maganda sana kung ikwento ko ang buhay ng ibang tao..hindi dahil sa chismosa ako kundi yun ang nakikita ko o makikita ko sa kanila daba?? hmmmppff..

ngayon ang araw ng pagbabago!! hehehaha..

no more blues..!!!

me + blues = walang mangyayari..

hehe..mas maganda kung..

buhay nila+katatawanan+drama+blah, blah, blah..= blog ko..

wahahahaha..ayoko na magkwento tungkol sa sarili ko.. kala ko kasi napakadali lang..hindi pala.. kung magkamali man ako..sarili kong katangahan at ayaw ko ng malaman ng iba yun..diba?? haaayyy..ewan ko ba.. pero..

NGAYON ANG PAGBABAGO!!!

aminado ako na mahirap para sa kanila ang trabaho nila pero hhhAAALLLeeeRRRr anong silbi ko kung hindi ako matututo daba????? dapat itrain nila ako pero ang nangyayari para akong hangin, hindi nakikita..hmmpff..di rin pinapansin..

dahil sa computer course ang kinuha ko, nagdala ako ng laptop dun..pero..

isang malaking pero..

pinagsabihan nila ako na bawal daw..why kaya???? hindi ko alam pero napakamalas ng pagbungad ng buwan na to!!! hmmpf..problema dito, problema jan..

cenxa na medyo nega ako ngayon..di ko kasi mapigilan ehh..ggRRrr…

nakakarindi at nakakainis pa minsan-minsan..

“kay aga-aga, ang ingay-ingay..”

natural daw ang minsan na may dalawang tao na di magkasundo at palagi na lang mag-away.. pero natural na ba yun na nagkakainitan sila sa harap ng maraming tao..actually nakakarindi, nakakapagod dahil paulit-ulit ang dahilan ng pag-aaway nila..yun ay ang pag-friendster..

bawal talaga magfriendster dito sa school pero marami lumalabag, isa na ako dun pero..

isang malaking pero..

hindi naman ata masama..hehehe..as long as hindi nila nalalaman diba?

iba ang pakiramdam ko ngayon parang ayaw ko na pumasok, tinatamad ako..dinagdagan pa ng problemang ikinahaharap ng kaibigan ko..

ngayong umaga..

juanito vs. bebang.. makasagutan ang dalawa..

juanito na walang pakialam sa iba pero pinapakialaman si bebang na may pakialam sa friendster niya..

actually nakakatuwa sila pero nagsawa na nga ata ako..noon kasi nagbibiruan lang yung dalawang un.. ngayon parang seryuso na yung dalawa..parang matalik na silang magkaaway..wwwwaaaahhh!!!!!

nakakarindi ang ingay nila, nakakaistorbo sa lahat ng gumagamit ng computer..isa na ako dun..hmppf!! pannu naman kasi may naisip na akong ibblog ko pero putangina! nawala sa isip ko..!

hindi ako makapagconcentrate..kailangan pa ba nun? pero nakakainis na talaga..pati nga ang mga rights nila dinamay nila..keshu ganun, ganito, ganyan..pero panu naman karapatan namin bilang human diba? masyado silang maingay! waaahhh..sumasakit na nga ulo ko sa mga problema ganun pa maririnig ko..kahit nga cguro sa labas ng room na to’ maririnig ingay nila! pwede na nga silang ireklamo..nagkakalat sila sa pamamagitan ng noise pollution..nakakabingi na parang sila lang ang tao dito eh..

hmppf..ang dating nakakatuwa ngayon nakakasawa na..

try ko kayang balibagin tong computer na to’?? pero wag na..baka pagbayarin pa ako..dagdag pang problema..

wAAAAaahh..kakainis!!!!!!!!!

naaalala ko pa nun sabi ko.. gusto kong maging teacher. sunod doctor, maging simpleng empleyado sa isang napakalaking kompanya, makapunta sa ibang bansa, makapagtrabaho sa canada, taiwan, new york etc. hanggang umabot na ako sa puntong wala na..

 wala na dahil sa sobrang dami ng gusto kong maging ay parang nawalan na ako ng amor sa mga bagay na yan..dagdagan pa ng kagustuhan ng ibang tao..”eto ang kursong nababagay sayo kasi ganyan, ganito..” cempre money always matter..lalo na kapag gusto mong umunlad sa buhay..meron pang kasabay na “mas in demand ‘to ngayon kaya eto nalang..”

pero narealized kong nakakapagod palang gawin ang mga bagay na di mo naman gusto..pinakauna, pipilitin mong mahalin ang trabahong ayaw mo pero kailangan..ikalawa, maboboring ka dahil hindi mo hilig ang mga ginagawa mo..ikatlo, kailangan mong pakisamahan ang mga taong walang pakikisama..pang-apat, iisipin mo ang mga obligasyon mo bilang isa sa membro ng isang pamilya, di ka magiging masaya, madalas tatamadin ka pa..pinakahuli, ang pinakaayaw ko ay pagsisisihan mo na pumasok ka sa isang kursong hindi mo naman gusto..

di ka uunlad, matitigang ka pa sa kakaisip ng mga problema at kadalasan wala pang nakukuhang trabaho na naaayon sa kursong kinuha o pinili mo..

kakalungkot noh? karamihan kasi satin iniisip ang sariling kabutihan NGAYON pero hindi nila iniisip na mas mahalaga ang BUKAS..

kaya nga kapag inuutusan ako..

mama ko: maglaba ka ngayon..

sagot ko: bukas na lang..

mas mahalaga kasi ang bukas eh..kaya yun tambak na labahan ko.. wala na nga ako sinusuot eh.. lahat marurumi na..

(ganun ba un??? actually, hindi..hindi tamang tularan ang bagay na yan..*isang pilosopong halimbawa ni Npurnada..)

ang katangahan ko ginawa ko ng libangan..

nakalimutan ko kasi na kahit kelan di nauubusan ng bukas. pero di pa naman huli ang lahat sakin, bata pa ako at..nag-uumpisa palang ako..

- itong artikulong ito ay base lamang sa nakikita ko, pagchika-chika sa matatanda, sa payo ni mama at ng ibang tao sa paligid ko pati na rin sa pusa ko..

 kaya salamat sa inyo..

Naglakad kami sa gilid ng highway..

Aaminin ko..

kulang kasi ung pamasahe namin eh..

Panu nadaming gustong sumama papunta dun sa bahay nila randy ( classmate ko ng 2^nd year high school palang ako) at siya ang taya sa pamasahe (kaso kulang budget, pwede na raw un pambili ng isang litrong matador pandagdag para di daw mabitin..)

Pero.. 

Isang malaking PERO..

Hindi naman kalayuan ang bahay nila mula sa school namin..Kung i-estimate ko, mula siguro sa esetann (recto) hanggang divisoria..Ganun kalayo ang bahay nila..

Medyo ginanahan kami maglakad panu enjoy..

Walang patid na kwentuhan, asaran, kulitan, pati na nga ang batukan habang naglalakad at panay trip..(madami kasi kaming na-miss eh at tsaka noon lang kami nagkasama-sama ulit..)..

 Busy kasi yung iba..

Priority pag-aaral ‘kuno’ pero pasang-awa naman..

Hehehehe.. 

Yung iba naman ayaw paistorbo..

Kasama lagi BF & Gf nila.. 

Yung iba naman sabay sa agos..

Tulad ko..

 Actually nakakapagod maglakad.. 

Malapit na kami sa bahay nila randy ng naagaw ang atensyon naming lahat sa mga nagkakarerahang mga motorbike.. pucha..gandang tingnan..pero medyo nakakatakot..

Nasa gilid lang kami ng daan, marami silang humaharurot..

Tsk! Humanga talaga ako..!!

Hanggang ngayon rinig ko parin ang tunog ng sasakyan ganda kasing pakinggan..Naiimagine ko tuloy na isa ako sa mga nagmamaneho ng motorbike..Pasunod-sunod sila..nag-uunahan pa..(natigilan talaga ako kahit nasa malayo na sila tinatanaw ko pa rin)..

May napansin si..

Ben( isang makulit na barkada): tingnan mo may nahulog oh..

Ako: sinu??? (seryusong tanong ko..)

Perchy (kaibigan namin na sobrang prangka): tanga!! Hindi sino kundi ano.??.yun ohh..

 Tinuro niya..(medyo di kalayuan)..

Nahulog kasi yun ng isang rider na kasama sa nagkakarerahan sa highway mismo..

 Paunahan kami na makuha yun..cempre remembrance..hehe..mula sa nangangarera..Minsan lang kasi mangyari yun eh at 1st time ko lang nga makita yun, na igno talaga ako ( igno-short for ignorante )..akala ko kasi ipinagbabawal yun kasi napaka-dangerous daw..which is true naman..(wow..english..burger! burger!)hehe..

 Kala namin kung ano na yung nahulog mula dun sa isang rider..

Hahaha..pustiso lang pala..

 Gulat kaming mga nagpaunahan..

Tanginangyan oh..mag-iiwan nalang, pustiso pa..Grabe laftrip ng barkada..Nag-effort pa naman akong makipag-unahan..

But.. 

Isang malaking BUT..

Iniisip ko parin yung rider na yun..

Kung di man embarrassing moment eh funny laftrip naman abot niya..

Ano kaya itsura niya pagbaba sa motorbike?

Alam niya kaya na nahulog pustiso niya..?

Hahahaha..ang sama ko..

Malay ko bang maluwag false teeth nun..

Di ko naman kasalanan diba?

Ano nga bang natutunan ko sa bagay na ito?

 Pumunta sa magaling na dentista ( yung may experience na sa paggawa ng false teeth) at magpasukat ng maayos yung tipong kahit kelan hindi mahuhulog.

Siguraduhing nakakabit ang pustiso sa bibig.

Mag-ingat sa pagda-drive, kung hindi ikaw ang mawawala,eh yung bagay naman na mahalaga sayo.

Lastly..

Expect the unexpected..

PERO BAGO KO MAKALIMUTAN, BIRTHDAY PALA NGAYON NI BEBANG..

RUBEN E. VASQUEZ JR. In short BEBANG

(September 27, 1980… ESTE 1987 pala..)

Nasapak niya na kasi ako eh dahil sa taon ng birthday niya (matured na kasi siyang tingnan eh kaya kala ko 1980)..akalain mo ang laki ng kamay niya at ang haba pa..buti di masyado masakit namula nga eh ngayon violet ang kulay (hehehe..etchus lang).. sabi niya pa nga biro lang daw yun..sa lagay kong yun biro pa ba yun..hehehe

 happy birthday po!!!

AND MORE b-days to come..